10
Hayatı Twitter, Tumblr, Facebook olanlara çok fazla üzülüyorum. Aslında hayatının çok büyük bir kısmını tek bir şeye adayanlaradır benim sinirim. Mesela Bülent Korkmaz. Ömrü boyunca Galatasaray‘da oynamış. Dünyanın en sıkıcı adamısın sen hemşehrim. Ama en çok da kendime üzülüyorum.
Yer fıstığı yerken burnumda tüten yarınların şahane kokusu değil, dünümün üzerine çullanmış akbabaların iğrenç ağız kokularıydı. Böyle bir cümle kurdum ya ben şimdi; ne olur beni takip etmekten vazgeçin. Böyle cümle mi olur lan? Bu satırları yazarken, bu satırın bulunduğu paragrafın giriş cümlesine gülüyorum.
Nasıl sıcak bastı anlatamam.
Şey anlatacağım. Geçenlerde çok güzel bir kızla tanıştım. Dedim, ben bu kızla evlenirim. Öyle şahane ve inceydi ki aklımı başımdan aldı. Hem gözleri de benimkine hiç benzemiyordu. Sonra caydım bir haberle fikrimden. Meğer kız hemşirelik okuyormuş. Hemşire olacakmış. Nasıl evlenirdim bir hemşireyle? Hemşire dediğinden gül gibi anne olur, hanım değil.
Şimdi, karı kelimesi çok kaba fakat karıcım kelimesi inanılmaz yumuşak. Bu mantıkla orospu kelimesine de “-cum” ekini eklersek, orospucum kelimesini elde etmiş oluruz. Ve gerçekten de bu yöntemin işe yaradığını görürüz. Orospucum ne kadar güzel kelime değil mi? Sanki “Sen benim biricik orospucumsun, gel bir öpeyim al yanaklarından.” cümlesinin içinden çıkıp gönüllerimize konmuş gibi. Yalnız burada pezevenk anlamını taşıdı. Çeliştim. Her neyse, bu konuyu daha fazla uzatmanın anlamı yok.
Annemin doktor arkadaşı benim felsefe okuduğumu öğrenince anneme: “Ah Gül! Ne kadar güzel! Benim bir fırsatım daha olsa, doktorluk değil felsefe okurdum; oğlunu benim için kutla.” demiş.
Anam: Mal. Doktorluk diye bir bölüm var da biz mi duymadık? Onun adı tıp.
Haluk Bilginer’de bir röportajında: “Oyunculuk falan okuyacağına gençler, gidip felsefe okusunlar da birazcık adam olsunlar.” demiş.
Hiçbir şey demiyorum ikinize. Doktor teyze ve Haluk Bilginer amca. Gelin de bizim bölümdeki gerizekalıları bir görün. Bir görün lan.
Başka bir konuya atlıyorum.
Atlamıyorum vazgeçtim.
