7
..
Bekliyorken yanımıza biri geldi, X‘e, “Merhaba, kayıt için mi geldiniz? Hangi bölüm?”, diye sordu. X, beni gösterdi. Çocuk sanırım hayal kırıklığına uğradı. Sinirlendim. Felsefe, dedim. Ayrı fakültelerde olduğumuzu söyledi. Ben onun bölümünü sormadım; gitti.
Belgelerde hiçbir sıkıntı çıkmadı ve son olarak bir kağıda imza atıp, öğrenci kartımı ve ayın yirmi birindeki oryantasyon için davetiyemi verip, hayırlı olsun dedi genç adam.
Öğrenci kartımdaki fotoğrafıma bakıp güldük. Biraz da olsun rahatlamıştık.
“Kadıköy’e mi geçiyoruz X?”
“Evet, ablamın telefonunu vereceğim orada bir arkadaşa.”
“He, tamam. Atlayalım şuradan taksiye, Beşiktaş’a geçelim.”
“Yok ya, ne gerek var? Yürürüz işte.”
Ne derece nazik bir insan olduğunu biliyordum X‘in. Taksi çevirdim. Bindik; kahvaltıyı ben ısmarladığım için taksinin ücretini inerken o ödemek istedi. Cüzdanında elli lira çıkarıp şoföre doğru uzattı. Elinden çektim;
“Elli lira mı vereceksin?” Yirmi lirayı verdim.
“Niçin böyle yaptın?”
“Hadi, inelim.”
Senin için götümü bile veririm demek istedim o an. İskeleye kadar yürüdük. Yine son anda kaçırdık vapuru. Jetonları o aldı. Çok tatlıydı jeton alırken. Kapıya yakın bir yerde oturduk, aklıma yine kitap geldi. Yine veremedim…
…
